Για σένα βλοσυρέ και δύστυχε Ανθρωπάκο

Της Μαρίνας-Σελήνης Κατσαϊτη*

Για σένα βλοσυρέ και δύστυχε Ανθρωπάκο

Για σένα που ανατριχιάζεις διαβάζοντας απόψε αυτό το ποίημα

Που είσαι ο μόνος που ξέρει για ποιον έχει γραφτεί

Για σένα που γεμίζεις ουσία τη ζωή σου με το να προσπαθείς να κάνεις κακό

Που τον μικροαστισμό και την ανυπαρξία σου δεν μπορείς να δικαιολογήσεις στον καθρέφτη σου

Που τον λάκο προσπαθείς τόσο περίτεχνα να μου σκάψεις

Και πάλι χωρίς να το καταλάβεις με κάθε προσπάθεια ο ίδιος πρώτος πέφτεις μέσα

Που δυστυχής για αιώνες στέκεσαι μέσα στην κενή ζωή σου και σχέδια πανούργα φτιάχνεις 

για το πως θα με τελειώσεις

Και που τόσο ανόητο και μικρό είναι το μυαλό σου που δεν καταλαβαίνει 

πως αυτή είναι μόνο δουλειά του Θεού και κανενός άλλου

Που αντί να ζήσεις αυτά τα τελευταία χρόνια που σου έχουν απομείνει πάνω σε αυτόν τον πανέμορφο κόσμο, εσύ τα σκορπάς με υπέρμετρη ύβρι και αλαζονεία μη συλλογιζόμενος το τιποτένιο μέγεθος του καθενός μας σε αυτή την πλάση. 

Πόσο λυπηρή και πόσο άξεστη να είναι άραγε μια ύπαρξη τέτοια

Δίχως ουσία και άδεια από καλοσύνη

Άδεια από αγάπη

Άδεια από χαμόγελο

Άδεια από χαρά 

Άδεια από λόγους συνύπαρξης

Άδεια

Πόσο δυστυχής να είναι κανείς όταν κοιμάται και ξυπνά αναλογιζόμενος πως θα κάνει κακό;

Πόσο να μην αντέχει τη ζωή και τον ίδιο του τον εαυτό;

Για πες μου αλήθεια πώς είναι να είσαι ένας λιποτάκτης της ζωής;

Πώς είναι να σου έχουν δοθεί όλα, και να μην έχεις αξιοποιήσει τίποτε για καλό;

Σε φαντάζομαι να διαβάζεις αυτό το ποίημα και ο θυμός να σε κυριεύει γιατί κατάφερα να σε διαβάσω

Γιατί κατάφερα να ξέρω χωρίς να σε ξέρω

Γιατί κατάφερα να νιώθω χωρίς να σε νιώθω 

Γιατί ενώ προσπαθείς να κρυφτείς τόσο στρατηγικά και περίτεχνα πίσω από καρό πουκάμισα και τυπική συμπεριφορά, ξεβρακώθηκες με τόση άνεση μπροστά σε κάποιον που φοράει «ειδικά γυαλιά» και ξέρει να διαβάζει. 

Σε φαντάζομαι να σκέφτεσαι τρόπους να κάνεις κι άλλο κακό. Ακόμη μεγαλύτερο. Χωρίς να έχεις κανένα όφελος. Έτσι. Μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχεις τον εαυτό σου.

Πόσο λυπηρό και πόσο αληθινό συνάμα

Για να ξυπνήσεις πάλι αύριο το πρωί

Να πιείς πάλι μόνος σου τον καφέ σου στο ίδιο θλιβερό φλυτζάνι

Να κάνεις τις ίδιες ακριβώς σκέψεις με χθες

Να ακολουθήσεις την πάντα αλάνθαστη ρουτίνα σου

Άκου Ανθρωπάκο, που κατά τα άλλα τίποτε άλλο κοινό δεν έχεις με τον Μπρεχτ, ο χρόνος κυλάει

το χρονόμετρο δεν σταματάει

τον ακούς; 

Τικ-τακ τικ-τακ…τικ-τακ.

Κι ενώ πορεύεσαι αργά και σταθερά προς έναν άδοξο, ανούσιο και νωχελικό θάνατο, αναλογίσου ότι τη στιγμή της τελευταίας σου αναπνοής κάποιοι θα πουν «Α, ναι;» και θα συνεχίσουν να παίζουν τάβλι. 

Πρόσεχε, γιατί όπως πας δεν θα λείψεις σε ΚΑΝΕΝΑΝ.

*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών