Από προγραμματισμό… σκίζουμε

Ο χειρισμός της υπόθεσης των σχολείων, σχετικά με τα ολιγομελή τμήματα, είναι πραγματικά μοναδικός. Μοναδικής προχειρότητας φυσικά, εννοώ, καθώς απ’ όπου κι αν το πιάσεις πέφτεις πάνω σε τοίχο παραλογισμού.
Ξεκινώντας με το δεδομένο πως ο νόμος ήταν γνωστός, πάμε στην έναρξη των σχολείων, εκεί όπου έγινε η καταμέτρηση των μαθητών του κάθε τμήματος. Πώς, λοιπόν, από τη στιγμή που ο νόμος έχει συγκεκριμένες προβλέψεις για τον αριθμό των μαθητών, οι διευθύνσεις των σχολείων τα δημιούργησαν, μοιράζοντας παράλληλα ώρες στους εκπαιδευτικούς, άρα και κατ’ επέκταση ξεκινώντας κανονική τη λειτουργία τους;

Μαθαίνω πως υπήρχε περιθώριο από την πλευρά του υπουργείο έως τα τέλη Σεπτεμβρίου να οριστικοποιήσουν την προτίμηση τμήματος τα παιδιά, άρα πάει αυτός ο μήνας. Ωραία, πάμε παρακάτω. Γιατί όμως οι διευθύνσεις των σχολείων, ενώ πέρασε αυτή η προθεσμία, συνέχισαν να τα λειτουργούν χωρίς τον απαιτούμενο αριθμό; Η απάντηση εδώ λέει πως με εισηγήσεις, η Δ/νση του νομού στην Περιφερειακή, και η Περιφερειακή στη συνέχεια στο υπουργείο Παιδείας, ήταν δυνατόν να δοθεί η τελική έγκριση, ακόμα και για τμήματα σε συγκεκριμένα σχολεία που δεν έχουν τον απαιτούμενο αριθμό μαθητών. Αυτό γινόταν άλλωστε τα προηγούμενα χρόνια.

Αυτή η διαδικασία λοιπόν, τράβηξε μέχρι και σήμερα, για να φτάσουμε στα τέλη Οκτωβρίου, με τα σχολεία να είναι στον αέρα, καθώς το υπουργείο δεν άναψε το πράσινο φως. Και σημειώνω εδώ, πως στη συζήτηση δεν θέτω καν θέμα του εάν είναι δίκαιο να μείνουν τα τμήματα στα τρία σχολεία του νομού. Για την οικονομία της θα πω πως ο νόμος είναι νόμος, όμως δυστυχώς αυτοί που έφτιαξαν το πλαίσιο εφαρμογής του έκαναν βασικά λάθη στον προγραμματισμό, τραβώντας τη διαδικασία τόσο μακριά. Δεν τους λες και τους πιο ικανούς να υποθέσω; Β. Καρ.

πηγή: έντυπη έκδοση Εν Δελφοίς