Ο ρόλος μιας εφημερίδας

Του Ηλία Τσίγκα

Από την πρώτη μέρα που εκδόθηκε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΦΩΚΙΔΑ έθεσε στην ατζέντα του διαλόγου στη δημόσια σφαίρα θέματα έξω από τα τετριμμένα. Fake news, βιώσιμη αστική ανάπτυξη, υπογεννητικότητα, ρομποτική, κλιματική αλλαγή, κ.α. Έθεσε ερωτήματα στους ανθρώπους των οποίων φιλοξένησε συνέντευξη σχετικά με την κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία, την εσωτερικοποίηση των ευρωπαϊκών ζητημάτων, τις πολλαπλές σύγχρονες ταυτότητες και την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής οπτικής και της περιφερειακής συνείδησης. Και μένουν αρκετά ακόμα. Και είναι κάτι που η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΦΩΚΙΔΑ με σύστημα και γνώση θα συνηθίσει να το πράττει.

Αρκετοί ήταν εκείνοι που μας είπαν πως δεν περίμεναν από τοπικό τύπο να θέτει τέτοια ζητήματα. Όπως αρκετοί είναι εκείνοι που δεν έχουν εντρυφήσει σε αυτά κι, επίσης, αρκετοί όσοι και όσες δεν μπορούν εύκολα να τα παρακολουθήσουν. Είναι θέσφατο, για να μην πω σουλτανικός φετβάς, ότι ένα έντυπο που θέλει να πληροφορήσει και να εκφράσει μια κοινωνία ανήκει πρωτίστως στους αναγνώστες του. Σίγουρα μια εφημερίδα που επιδιώκει να ενημερώσει ένα συγκεκριμένο κοινό, οφείλει να προσαρμόζεται σε αυτό. Από την άλλη, όπως ακριβώς κι ένας πολιτικός με το βλέμμα στο μέλλον κι όχι στην επανεκλογή του, έτσι και μια εφημερίδα οφείλει ισοδύναμα να ασκεί την κοινή γνώμη.

Να θέτει στην ατζέντα του διαλόγου στη δημόσια σφαίρα αυτά που πρόκειται να συμβούν, ώστε να είναι η συγκεκριμένη κοινωνία να κατανοήσει, να προσαρμοστεί κι εν τέλει να αντιμετωπίσει τα ζητήματα αυτά και ό,τι επακολουθεί συνεπεία αυτών. Αλλιώς, αρκείται στο να δίνει μασημένη τροφή, να τρέφεται από τα πολιτικά και επιχειρηματικά αλισβερίσια, να θωπεύει το κοινό αίσθημα της τρέχουσας συγκυρίας και, σε τελική κατάληξη, να γράφει “ό,τι θέλει ο λαός”!

Από την έντυπη έκδοση